Comfortfood 

Ik weet niet hoe het u is vergaan, maar afgelopen winter moest ik iets vaker dan anders herstellen van een griepje. Op die momenten dacht ik na over welke films ik zou gaan kijken als ik me weer wat beter zou voelen. Meestal kies ik dan voor James Bond-films, en dan kan het me niet eens zoveel schelen uit welk tijdperk ze komen of welke 007 de iconische rol speelt van de Britse geheim agent met zijn ‘license to kill’. Het is voor mij bij uitstek cinematisch comfortfood. 

Ik ben opgegroeid met Roger Moore. For Your Eyes Only (1981) was de eerste Bond-film die ik in de bioscoop zag, en hoewel dat een hele ervaring was, vind ik achteraf het even romantische als avontuurlijke The Spy Who Loved Me (1977) Moore’s meest geslaagde Bond-film. Timothy Dalton had, naar mijn bescheiden mening, pech dat hij maar in een paar films te zien was. The Living Daylights (1987) is nog steeds ontzettend leuk! Gefilmd vanuit een bepaalde hoek lijkt Dalton erg op Pierce Brosnan, die met Goldeneye (1995) de serie op flitsende wijze nieuw leven inblies, maar daarna volgens mij veel te weinig goede vervolgen kreeg.

Daniel Craig, op zijn beurt, luidde een heel nieuw tijdperk in van donkere en sombere films, met Casino Royale (2006) en Skyfall (2012) als hoogtepunten. Als ik wat verder terug in de tijd kijk, was George Lazenby nooit mijn favoriet, hoewel ik moet toegeven dat zijn enige film On Her Majesty’s Secret Service (1969) nog steeds best te pruimen valt. Maar omgekeerd, toen ik eenmaal Sean Connery ontdekte, maakte hij onmiddellijk een blijvende indruk op me. Als ik moet kiezen, is hij voor mij nog steeds de ultieme 007, en als ik zijn ultieme Bondfilm moet aanwijzen, dan twijfel ik tussen Goldfinger (1964) en Thunderball (1965). Allebei even sterk. 

Favoriete Bond-girls? Beginnend met Ursula Andress in Dr. No (1962) zijn er genoeg memorabele geweest, maar als Nederlander denk ik natuurlijk als eerste aan Famke Janssen, die in Goldeneye (1995) zo stoer was in haar rol als Xenia Onatopp dat ze in feite een rolmodel werd voor de volgende generatie vrouwelijke actieheldinnen. 

Favoriete Bond-regisseur? Ik neig naar Martin Campbell, zelfs boven de gelauwerde Sam Mendes (Skyfall), omdat Campbell de franchise nieuw leven heeft ingeblazen, niet één maar twee keer. Eerst met het eerder genoemde Goldeneye en daarna met Casino Royale (2006). Het belang van die twee films valt niet te onderschatten, ze zijn waarschijnlijk de reden dat de franchise nog steeds bestaat. 

Favoriete Bond-scenarist? Ik moet bekennen dat ik bij James Bond nooit als eerste aan de scenaristen denk, hoe belangrijk die ook zijn. Maar Richard Maibaum was als schrijver betrokken bij dertien van de Bond-films die tussen 1962 (Dr. No) en 1989 (License To Kill) verschenen. Sommige schreef hij alleen, zoals From Russia With Love (1963), het merendeel in samenwerking met andere schrijvers, maar het is en blijft een hele prestatie. In de moderne tijd zijn het Neil Purvis en Robert Wade die met ieder zeven credits gelden als hofleveranciers van de serie. Beginnend met The World Is Not Enough (1999) hadden zij een hand in alle sindsdien verschenen films, zij het vrijwel altijd (op Die Another Day uit 2002 na) in samenwerking met derden, zoals John Logan en Paul Haggis. 

Maar goed, voor we hem vergeten: zonder de boeken en verhalen van de originele Bond-bedenker en -auteur Ian Fleming (1908 ‒ 1964) zouden we het niet eens over de films kunnen hebben, dus de hoogste lof gaat uiteraard naar deze voormalige medewerker van de Britse inlichtingendienst, die in elk geval een deel van zijn eigen ervaringen in zijn latere spionageromans verwerkte.

Favoriete Bond-schurk? Dat moest haast wel Jaws zijn, ook wel bekend als ‘de man met de tandjes’, gespeeld door Richard Kiel, die na zijn eerste optreden in The Spy Who Loved Me zo populair werd dat hij nog een keer mocht opdraven in opvolger Moonraker (1979).

Favoriete Bond-song? Dat is een moeilijke. Als muziekliefhebber kan ik wel van de meeste Bond-liedjes genieten, maar onder het motto ‘alles wat blinkt is goud’ verdeel ik de eer tussen Goldfinger, gezongen door Shirley Bassey en Goldeneye, vertolkt door Tina Turner. 

Beste Bond-stunt? Te veel om op te noemen, maar wacht even, als je me vraagt naar de beste openingsscène – altijd een film op zich – ga ik voor die van Spectre (2015), die plaatsvindt tijdens de Dia de los Muertos in Mexico stad en eigenlijk één ultra-lange stunt is. Misschien niet de allerbeste Bond-film, maar die opening blijft geweldig.

Tja, en hoe nu verder? We wachten natuurlijk nog steeds op een nieuwe Bond. Het is al zes jaar geleden sinds No Time To Die (2021) het Daniel Craig-tijdperk uitluidde – en daarna was het techgigant Amazon dat de rechten op de serie verwierf. Goed nieuws dus dat onlangs bekend werd dat de vermaarde filmmaker Denis Villeneuve inmiddels is begonnen met de casting voor de nieuwe 007. 

Ik ben heel benieuwd welke nieuwe acteur er uiteindelijk in de huis van ‘Bond, James Bond’ kruipt.