‘Als schrijver blijf je altijd leren’

Emma-Rose Thompson, geboren in Venlo, behaalde een bachelor dans aan het conservatorium van Madrid, maar realiseerde zich dat ze het liefst verhalen wilde vertellen. Ze werd productieassistent op verschillende filmsets en stortte zich onder andere op de series Red Light (2020) en The Spectacular(2021). Ze overwoog een acteercarrière, maar besloot uiteindelijkeen opleiding te volgen aan de Script Academy waar ze in 2022 afstudeerde. Vervolgens werkte ze mee aan verschillende films en series, waaronder de nieuwe versie van de serie Baantjer. Thompson heeft een brede smaak, lust verschillende vertelvormen en schrijft graag genre-overstijgend: van detectives en drama tot komedie.

Schrijf je momenteel aan iets?
Ik zit nu in de afrondende fase van het schrijfproces voor Baantjer. Daarnaast schrijf ik aan de pilot van mijn eigen sitcom. Mijn pitch voor deze serie werd geselecteerd voor Torino Series Lab. Daar heb ik samen met producent Hanneke Bosman van Sunny Pictures het project verder ontwikkeld. Ik heb voor dit project een writers’ room samengesteld met stand-upcomedians, waaronder Devin Hillenius, Victor Louis van Es en Alina Sharipova. Dat was echt een verfrissende manier van werken. Zij zijn gewend om voor een zaal iets uit te proberen dat ook gewoon kan mislukken. Daardoor konden we heel open over het materiaal praten. Als iets niet werkte, was het gewoon: ‘Nee, dit werkt niet. Next.’ Dat vond ik heel fijn.

Daarnaast werk ik aan mijn korte film Live Like Corn Pops (gebaseerd op mijn afstudeerproject) met een Spaanse producent: Horacio Alcalá van The Aurora Project. Het is een dansfilm, eigenlijk een musicalfilm, wat best ambitieus is voor het budget van een korte film. Het gaat over een meisje dat zich geïsoleerd voelt in de moderne wereld. Ze ziet overal verbinding om zich heen, maar ervaart die zelf niet. Uiteindelijk ontmoet ze in een park een pop die tot leven komt en met haar danst. Die pop is eigenlijk de verbeelding van een denkbeeldige vriend: iemand die verschijnt wanneer je hem nodig hebt en weer verdwijnt zodra je zelf verder kunt.

Is schrijven je hoofdberoep?
Gelukkig wel. Toen ik net begon, deed ik nog dramaturgisch werk bij Levitate Film en Sunny Pictures. Daar heb ik een hoop scripts mogen lezen en vertaalwerk gedaan. Dat was eigenlijk mijn grootste bron van inkomsten. Maar al een jaar of twee, drie, is dat eigenlijk niet meer nodig. Dus daar heb ik heel veel geluk mee.

Word je gelukkig van schrijven?
Ja. Al vind ik het soms vooral nog heel raar dat ik op deze manier geld mag verdienen. Ik ben me er heel erg van bewust dat wij eigenlijk lucht verkopen. Er bestaat iets in mijn hoofd en dat probeer ik zo goed mogelijk op een pagina te zetten. Maar alsnog zijn het slechts woorden op een velletje papier. Natuurlijk zijn er deadlines of loop je even vast. Maar eigenlijk zijn we ook gewoon dingen aan het verzinnen en aan het spelen. En daar krijgen we dan voor betaald. Dat is mega leuk, maar het voelt nog steeds heel gek dat dat mijn werk mag zijn.

Voor welke film ben je onlangs naar de bioscoop gegaan?
Ik ben onlangs naar The Odyssey (2026) geweest van Christopher Nolan. Ik vond het een prachtige film met sterk spel en ontzettend knappe stunts en visual effects. En het is heel bijzonder dat alles op film gedraaid is, wat extra professionaliteit vraagt van zowel cast en crew. Het verhaal zuigt je binnen en neemt je vervolgens mee op reis.

Wat is het laatste toneelstuk dat je hebt gezien?
Ik ben een paar weken terug in Ierland naar The White Headed Boy geweest; een heel interessant toneelstuk dat ruim honderd jaar geleden in Dublin in première ging en nu opnieuw is opgevoerd. Je voelt dat het stuk in zijn tijd ontzettend spraakmakend moet zijn geweest. Nu merk je juist hoe anders die wereld is: die dorpse Ierse setting, dat gezin en de manier waarop ze in het leven staan. Maar het was ook ontzettend grappig. Ik heb al heel lang niet meer in een zaal gezeten waar zó hardop werd gelachen.

Weet je wat voor Nederlands drama momenteel op tv of streamers te zien is?
Op dit moment kijk ik niet zo veel, want ik ben de afgelopen zes maanden ontzettend druk geweest. Daardoor heb ik het niet goed bijgehouden. De laatste Nederlandse serie die ik heb gezien was denk ik De Joodse Raad. Ik vind de serie heel mooi geworden. Wat ik er vooral prettig aan vond, is dat er een bepaalde rust in zat. Ik heb soms het gevoel dat we steeds meer dingen in steeds minder tijd willen vertellen, met veel snelle cuts, veel gepraat en veel actie, terwijl het plot nauwelijks vooruitgaat. Bij De Joodse Raad had ik juist het idee dat er echt de tijd werd genomen voor elke emotionele beat. Dat vond ik heel fijn om weer eens te zien.

Welke film had je willen schrijven?
Eigenlijk elke Pixarfilm. Ik wil zo graag weten wat er gebeurt als zo’n Pixarteam met elkaar in een kantoor zit. Hoe al die verhalen ontstaan en hoe de schrijvers al die lagen zo goed in elkaar weten te vervlechten. En wat me vooral aantrekt, is dat ze altijd een heel herkenbaar menselijk onderwerp of thema nemen en daar vervolgens een groots, fantasierijk verhaal van weten te maken. Ze laten je het alledaagse op een totaal nieuwe manier zien. En eigenlijk geldt hetzelfde voor zo’n beetje elke sitcom. Modern Family, New Girl, The Office en natuurlijk Friends. Ik had die niet eens per se hoeven schrijven, maar had het alleen al vet gevonden om in een hoekje van de writers’ room te zitten en mee te luisteren.

Wat is je sterkste punt als schrijver?
Dat vind ik een moeilijke vraag. Ik schrijf heel intuïtief. Ik heb niet van tevoren een heel strak plan maar ontdek al schrijvend waar ik met het verhaal naartoe wil. Ik ga heel erg op mijn gevoel af en dan kom ik uiteindelijk ook waar ik moet zijn, maar dat had ik vooraf niet kunnen bedenken. Dus ik denk dat mijn sterkste kant uiteindelijk is dat ik de emotie weet te vinden. Dat ik aanvoel wat de kijker kan raken en daar ook echt naartoe durf te gaan.

Wat moet je als schrijver nog leren?
Het intuïtieve in mijn schrijfstijl zie ik soms ook als mijn zwakke punt, omdat mensen vaak verwachten dat je precies kunt uitleggen wat je gaat maken. De mensen die mij inmiddels kennen, vertrouwen daar wel op. Maar als ik met nieuwe mensen werk, is het vaak: ‘Ja, maar wat ga je precies maken dan?’ Dus ik wil beter onder woorden leren brengen wat ik ga maken, nog voordat het er is.

Ik denk dat je als schrijver eigenlijk altijd blijft leren. Dat is misschien wel het mooiste aan dit vak. Los van alle technische schrijfvaardigheden blijf je als mens leren over de wereld en over jezelf. En uiteindelijk is dat ook vanwaaruit je schrijft. Daar kan volgens mij geen theorieboek tegenop.

Van wie heb je het vak geleerd?
Oscar van Woensel, scenarist van onder andere Penoza (2015) en Mocro Maffia (2018-2022), heeft mij er echt uitgeplukt. Hij is mijn mentor en heeft me al vanaf mijn eerste studiejaar aan de Script Academy meegenomen de praktijk in. Ook Paula van der Oest, van onder andere De Joodse Raad en Tonio (2016), heeft me een hele mooie kans gegeven door me te laten deelnemen aan een writers’ room voor Netflix.

Ik leer ook heel veel van kijken. Door veel films en series te zien, ga je vanzelf gevoel krijgen voor ritme, structuur en humor. Neem sitcoms: die heb ik zó veel gekeken dat je intuïtief begint aan te voelen hoe zo’n scène werkt. Ook door dingen na te doen of te analyseren die je zelf heel goed vindt, leer je ontzettend veel.

Aan wie moet de Emma-Rose Thompson schrijfbokaal worden uitgereikt?
Phoebe Waller-Bridge. Haar manier van werken spreekt mij heel erg aan. Ik ben haar toneeltekst van Fleabag gaan lezen en bekeek ook haar serie Killing Eve (2018). Uit interviews en haar boek kreeg ik het gevoel dat ze gewoon dingen probeert. Dat ze iets maakt en dat een regisseur vervolgens kan zeggen: ik vind het niks, of juist wel. En dan ontstaat er weer iets nieuws. Ik heb ook een live-opname van Fleabag gezien. Daarin zie je dat sommige dingen hetzelfde zijn als in de serie, maar ook dat er veel anders is. Dan zie je ook: dit werkte blijkbaar niet en is uiteindelijk niet in de serie terechtgekomen. Die kwetsbaarheid en kneedbaarheid spreken me heel erg aan. Het voelt voor mij ook heel toegankelijk. Alsof een verhaal nooit af is, maar altijd mag blijven veranderen. Ik geloof niet dat één iemand het antwoord heeft op een verhaal of een script. We proberen allemaal iets moois neer te zetten en maken er met elkaar het beste van. Dat vind ik een heel fijne manier om naar schrijven te kijken.

Wil je verder nog iets kwijt?
Ik vind dat we goed in de gaten moeten houden dat iedereen die ergens is gekomen, dat alleen had kunnen doen omdat iemand hem of haar een kans daartoe heeft gegeven. We kunnen heel angstig zijn voor nieuwe mensen, maar het moet ergens beginnen. Ik denk dat het goed is om af en toe terug te denken aan het moment waarop wij zelf zo’n kans kregen en wat daar uiteindelijk allemaal uit is voortgekomen. Zodat we die kansen ook aan anderen blijven geven en niet alleen maar veilig in ons eigen bubbeltje met steeds dezelfde mensen blijven werken.